De kunst van onthaasten, in een snelle wereld…

Als tijd geen barrière was, wat zou je dan doen?

De tijd gaat sneller dan ooit. We kunnen het niet aantonen want de meetapparaten zijn evenredig versneld. Meten = weten, maar andersom weten ≠ meten. Soms loopt ons weten vooruit op wat we kunnen meten. Dit is het innerlijk weten of je intuïtie. Misschien is meten daarom niet altijd het begin van weten, maar soms juist de bevestiging ervan. Toch kunnen we wel ervaren dat de tijd sneller tikt. Dagen vliegen voorbij, agenda’s vullen zich vanzelf en voor we het weten is er alweer een week, een maand of zelfs een jaar verstreken.

We zeggen vaak: “Ik heb er geen tijd voor.”

Maar de tijd houdt vandaag niet op met bestaan. Morgen is er opnieuw tijd, en daarna weer.

We leggen onszelf deadlines op: iets moet vandaag, moet nu, moet vóór die datum. Maar wat als we het geen deadlines noemen?

Ik noem ze liever lifelines.

Geen harde grenzen die bepalen wanneer iets af moet zijn, maar ankerpunten die ons helpen richting te geven aan wat voor ons belangrijk is. Een uitnodiging om niet alles uit te stellen, maar ook niet te leven vanuit de voortdurende druk dat alles nú moet.

Want misschien gaat het niet om meer tijd creëren, maar om betekenis te geven aan de tijd door te creëren vanuit jouw unieke essentie.

Daarom stel ik: ‘time is an illusion of the mind. Space is an illusion of the body. If you illuminate those illusions, you transcend your soul.’

Als tijd geen barrière was, wat zou je dan doen? Wat zou je creëren? Wat beweegt jou van nature? Dit is geen pleidooi om je dagen nog voller te proppen, maar het is een roeping om je niet leeg te voelen door de grens van de dag die je laat beperken om je essentie tot leven te brengen.

Dat noem ik de kunst van vertragen. Zoals bij het hardlopen: soms hoef je niet harder. Je hoeft alleen maar anders te leren lopen. Mijn coach leerde me om slimmer te trainen, om minder te doen en meer te bereiken. Trainen op mijn hartslagfrequentie. En misschien is dat ook wel een vorm van spirituele groei. Niet steeds meer moeten of hoeven willen worden. Maar steeds meer thuiskomen bij wie je in essentie bent.

Daar ligt je ware kracht zodat het je moeiteloos kan gaan, zonder barrières.

Als tijd geen barrière is, dan….

Ik weet nog goed toen ik met mijn viool, die ik net in Rotterdam had opgehaald, de collegezaal binnenliep. De reacties van mijn professor en medestudenten waren veelzeggen: ‘Oh… en daar heb jij ook nog tijd voor?’ Een beetje lachend, verbaasd, verwonderend en misschien zelfs een tikje argwanend.

Alsof tijd een beperkte voorraad is (terwijl tijd nooit opraakt) waaruit ik eerst moet besparen, voordat ik mezelf viool spelen kan toestaan.

Als tijd geen barrière is, dan zou ik viool spelen ja. En dus ik speel viool.

Want uiteindelijk is tijd misschien niet iets wat we moeten zien als een tekort. Het is tijd, als het tijd is.

Zie tijd als een uitnodiging als een coach op je lifelines die je helpt na te denken over de vraag; hoe wil jij jouw leven werkelijk beleven?